می گویند دوره قهرمان گرایی و انتظار نجات دهنده داشتن گذشته است و بر این مبنا زیر آب مبارزه برای عدالت و آزادی را می زنند . غافل از آن که به هیچ وجه نمی توان از دوره  " دوره قهرمان گرایی گذشته است " عدم مبارزه با خودکامگان را نتیجه گرفت ، مبارزه در راه آزادی فی نفسه ارزشمند است . جوامع دموکراتیک هم فاقد قهرمان نیستند [ ...] »

اکبر گنجی – مانیفست جمهوری خواهی ، دفتر دوم

برای ما که با جامعه و توس متولد شدیم و با صبح امروز ، نشاط و خرداد و... پا گرفتیم ؛ ما که در روند تند و پر التهاب آن روزها تشنه دانستن ، تن به چشمه ی روزنامه های آن دوران _ که جایگاهی بسان اوراق شریفه برایمان داشتند _ سپرده بودیم ، نام هایی جاودانه شدند ، که قهرمان و اسطوره شدند حتی . گنجی یکی از این نام هاست . عصیان و افشاگری گنجی را تقدیس می کردیم و بر تن وی قامت اهورایی دوختیم تا به جنگ تاریکخانه اهریمنان برود که دانستن حق ما بود و سهم ما در این بین ... بیشتر قهرمان سازی و قهرمان پروری بود  گویا ، که نبوی و بهنود و ... را چون تاب قهرمانی نداشتند یا سودای آن را ، تاراندیم و نکوهش کردیم .

اما امروز گنجی قهرمان من نیست . پایمردی او را می ستایم . پویایی و اشتغالش به تحلیل و تفکر را نیز ، اما گنجی اسطوره من نیست . گنجی باید آزاد شود که ابراز عقیده را سزا این نیست . اما در چشم قهرمان به او نمی نگرم و با آزادی او پیروزی اسطوره را جشن نمی گیرم .

گنجی بیش از آن که باید ، هزینه داده و می دهد . چه باک اگر گنجی از پادرمیانی و ریش سفیدی آزاد شود که آموخته ایم _ می دانستیم پیش تر _ هرگاه در کشاکش « امکان » و « ای کاش » جانب تعقل را گرفته ایم و به عواطف و احساسات پشت پا زده ایم ، موفق تر بوده ایم . گنجی می تواند آزاد باشد ، ببیند ، بشنود ، بیندیشد و در صافی گذر وقایع و همراهی دوستان و نقد منتقدان صیقل یابد .

گنجی را قهرمان نخواهیم که آن روی سکه قهرمان سازی را در انتخابات اخیر دیده ایم .