آن روزها هنوز خواندن و نوشتن بلد نبودم اما آن قدر ماهی سیاه کوچولو را شنیده بودم که دیگر می توانستم بی آن که چیزی از نوشته ها سر در بیاورم عینا مطالب هر صفحه را از حفظ بخوانم . چند سال بعد اولدوز ، 24 ساعت خواب و بیداری ، کوراوغلو و افسانه های آذربایجان اولین کتاب های عمرم بود که می خواندمشان .فضای من با فضای این کتاب ها متفاوت بود اما اتمسفری سخت جذاب و گیرا داشت و آن عکس قهوه ای از مردی با سبیل و عینک و کلاه پشمی وآن چشم های جذاب همیشه در کنار قهرمانان کتاب های کودکیم حضوری زنده داشت . مردی که بابا او را آقا معلم عینکی معرفی می کرد و از قضا هم نام بابا هم بود و این تاکید همیشگی که مبادا در خارج از خانه نامی از این کتاب ها و آقا معلم عینکی مرموز و محبوبم ببرم.