اما بعد؛ غرض اشاره به بالا گرفتن تب سالانه شریعتی گرایی در این روزهاست و طرح مکرر مقام ویژه شریعتی و لزوم مدد جستن از زوایای مغفول مانده راهکارها و راهبردهای اندیشه شریعتی در سخنرانی ها و نوشته های مطبوعات. یک راست بروم سراغ حرف اصلی و این سوال که اساسا رهیافت ما به اندیشه شریعتی چیست؟می خواهیم شریعتی را در مقام یک تئوریسین پیشگام و پیشرو بنشانیم و نسخه هایی از اندیشه او برای دردهای حاضر بپیچیم؟ یا منظورمان تقدیس و ترویج شیوه عملی فعالیت سیاسی اوست؟ بار دیگر و از سر پیشگیری ناسزاهایی که احتمالن بعدن نثارم می شود بگویم که قصدم تکرار و تایید اتهاماتی مثل این که شریعتی از سهمیه دانشجویان الجزایری دانشجوی سوربن شد ویا این که پایان نامه اش را ارائه نداده و دکترا نگرفته یا چه می دانم فرانسوی را از روی دیکسیونر می خوانده نیست. اما فکر نمی کنم آگاهان اطلاق لفظ فیلسوف را بر شریعتی بپسندند؛ او جامعه شناس و نظریه پرداز مطرح و صاحب مقام علمی ویژه ای هم نبوده است؛ همچنین سیر فعالیت سیاسی او عاری از تعارض و ابهام نیست. اصلا نقد شریعتی به مارکسیسم تا چه اندازه علمی است و از لحاظ زمانی چقدر مفید و بجا بوده است؟ رهیافت دین شناسانه او از پس این سال ها چقدر قابل اعتناست؟ آیا شریعتی در طول زمان دچار تغییر و تحول فکری یا عملیاتی نشده است؟ (نمی خواهیم خودمان را گول بزنیم، پس نگوییم آن جا که شریعتی قهرمانی و انقلابی گری را نکوهش می کند بنا بر اندیشه سیاسیش از لزوم توجه به زیرساخت های اجتماعی و فرهنگی می گفته اما آن جا که در سخنرانی هایش شور و غوغا به پا می کند و شرح رشادت شهدای انقلاب می گوید وجه عاطفی و معلم بودنش سخن می گوید. آخر می خواهیم نسخه شریعتی را بپیچیم برای دردهایمان. نمی شود که خودش بین اندیشه و عملش سرگردان باشد) این درست که طرح مسئله ای که شریعتی می کند به دلیل بی پاسخ ماندن مطالبات جامعه ایرانی در این سال ها هنوز تازه و خواستنی است اما لزومن راه حل ها که نمی تواند کارامد و پویا باقی مانده باشد. زبان و قلم شریعتی کم نظیر است و جاذبه ای انکار ناشدنی دارد. او با مختصاتی که از جامعه ایرانی، مطالبات و مشکلات ارائه می دهد و اتخاذ جایگاه بینابینی -چه در تقابل عملگرایی و روشنفکر مآبی و چه در میانه رویکرد سنتی به دین و سکولاریسم -  رگ خواب جوانان را مخصوصن به خوبی می شناسد و الحق و الانصاف حق بزرگی که به گردن ایران و ایرانی دارد اینست که آثار او دروازه ورود جوانان و نوجوانان به عرصه مطالعات جدی تر سیاسی اجتماعی است (همان طور که برای خیلی از ما بوده است) اما نباید در بند شریعتی ماند و مجذوب سحر و توانمندی- و نه لزومن حقانیت یا سودمندی – گفتارش شد. در قیاسی نه چندان مناسب همان گونه که در مورد آل احمد آثار و فعالیت هایش را تفکیک و دسته بندی می کنیم و با همه سیطره اش به نقدش می نشینیم چرا در مورد شریعتی چنین نمی کنیم؟ او فرزند زمانه خود بود و از جنس زمان سخن می گفت که مقبولیت و محبوبیت یافت پس از تقدیس و تکریم بیجا بپرهیزیم، هرچند که این ها باز در برابر بی مهری های سال های اخیر نسبت به او ناچیز است.