دوستان عزيز، كمي تامل بفرماييد

اين كه بي عملي و تحريم دردي از ما دوا نمي كند و بخردانه نيست، درست

اين كه در ايام انتخابات بايد با ايجاد جو تبليغاتي قهرمان پروري كرد تا موفق به كسب آرا شد، صحيح

اما چرا بايد با خفت و خواري به دستبوس امتحان پس داده هاي اصلاحات بياييم و زير علم آن ها سينه بزنيم؟ بله، الان وقت انتقاد و بازكردن كارنامه اصلاح طلبان نيست، اما اين موقعيت شما را به ياد انتخابات رياست جمهوري هشتم نمي اندازد؟ آن وقت كه با گريه خاتمي و هراس از بازگشت ان وري ها چشم به روي همه چيز بستيم و راي خود را بي هيچ "تضميني" به خاتمي سپرديم. او آمد اما هيچ ديني به ما نداشت و تعهدي بر تعهدات اضافه نشده بود. برعكس، ما مديون او شده بوديم.

حالا هم دير نشده، بايد از اصلاح طلبان قول و تعهد گرفت، هرچند كه معياري براي سنجش ضمانت اجرايي اين تعدها وجود ندارد، اما ديگر تكليف ما و آن ها روشن است. گيريم كه بر فرض محال(كه البته محال نيست) مردم به اصلاح طلبان روي خوش نشان دهند، با اين بدنه فاسد كه اين روزها در ستادها مشغول تن پروري و نقشه كشيدن براي غنايم آينده اند چه بايد كرد؟ چه تضميني وجود دارد كه راه رفته را دوباره نرويم؟ هيچ مي دانيد در صورت عدم موفقيت مجدد اصلاح طلبان چه آتشي به جان مفاهيمي مثل آزادي و توسعه سياسي و دموكراسي و غيره مي آوريم و اين بار از خاكستر آن چه اژدهاي مخوفي برخواهد خواست؟